Sinds het midden van de jaren zestig van de twintigste eeuw vervulden beeldende kunstenaars een pioniersrol in het ontwikkelen van regeneratieve ecologische praktijken. Onder de methodologieën die de betreffende kunstenaars ontwikkelden bevindt zich de reconstructie en restauratie van ecosystemen; ‘land reclamation’; ‘green remediation’; en het creëren van reservaten. Veel van deze – al dan niet ecofeministische – kunstenaars haalden nooit de kunstgeschiedenisboeken.
Dit interdisciplinaire doctoraalonderzoek, dat onder meer resulteert in een dissertatie, stelt zich ten doel een consistente geschiedenis te schrijven van deze eerste generatie Ecologische kunstenaars. Het werk van deze kunstenaars wordt gekenmerkt door directe ingrepen op landschappelijke schaal, in tegenstelling tot dat van latere generaties Eco kunstenaars, die eerder kunst voor de white cube creëren. Op basis van diepgaand bronnenonderzoek (documenten, geschriften en interviews met kunstenaars), evenals de analyse van al dan niet gerealiseerde kunstwerken, maakt het proefschrift archiefstukken, bronnen en kunstwerken openbaar die vaak niet eerder werden gepubliceerd. De dissertatie wenst ook revisionistische kunstgeschiedenis te bedrijven door pioniers van het eerste uur zichtbaar te maken die nooit de plaats hebben gekregen die zij verdienen, èn tegelijk de rol van usual suspects en gevestigde reputaties kritisch te bevragen.
Promotor: Prof.dr. Katja Kwastek (Vrije Universiteit, Amsterdam)
beeld: herman de vries, le sanctuaire de roche-rousse, vallée du bes, 1999-2003, photo: Roel Arkesteijn, 2025
