Het onderzoeksproject stelt een innovatieve benadering voor waarmee musici/performers conceptuele en methodologische barrières tussen dans en muziek kunnen overbruggen, door het ontwikkelen van een compositorische en pedagogische methodologie die lichaam en geluid integreert. Voortbouwend op de theorieën van Rudolf von Laban (Choreutiek) en Hartmut Rosa (Resonantie), wordt het lichaam van de performer opgevat als een "resonantiekamer" voor geluid, waarbij beweging niet louter een visueel element is, maar een integraal onderdeel van geluidsperceptie en -productie.
Via theoretische bijdragen over muzikale gebaren (Godøy, Leman) en somatische praktijken zoals Frey Faust's The Axis Syllabus, onderzoekt het project hoe gebaar geluid kan versterken en transformeren, en zo een dynamische relatie tot stand brengt tussen lichaam, instrument en ruimte die specifiek is voor elk instrument. Het project ontwikkelt zich via artistieke praktijk, workshops en laboratoria met musici, dansers, componisten en choreografen, waarbij studenten van conservatoria en dansscholen als experimentele deelnemers betrokken zijn.
Het doel is een transdisciplinaire pedagogische methode voor musici/performers uit te werken, die in staat is de choreutische, eukinetische en somatische dimensies van de relatie lichaam–instrument–ruimte te verdiepen, en lichaamsbewustzijn te versterken als een fundamenteel onderdeel van muzikale interpretatie. Vanuit dit perspectief wordt muzikale compositie herdefinieerd door beweging en ruimte op te nemen als structurele elementen van de partituur, begrepen als een geïntegreerd systeem van sonore en visuele resonanties. Als gevolg hiervan worden de rollen van performer en auteur opnieuw gedefinieerd: de performer neemt een dubbele identiteit aan als muzikant en danser, terwijl de auteur compositorische en choreografische functies integreert binnen één enkel creatief proces.
Promotoren: Ludwig Albert, Nina Reviers, Pieter Schuermans, Stephanie Schroedter
Beeld: (c) Andrea Ranzi, Luca Finotello
Update: maart 2026