Dans is van oudsher geworteld in het levende menselijke lichaam, waarbij belichaming wordt opgevat als een voorwaarde voor aanwezigheid. Tegenwoordig wordt de digitale cultuur echter in toenemende mate bevolkt door synthetische lichamen (zoals avatars, door AI gegenereerde figuren en robots) die belichaamd lijken zonder over een levende lichamelijkheid te beschikken. Dit roept een centrale vraag op: kan belichaming verder reiken dan het menselijke lichaam?
Vanuit posthumanistische perspectieven benadert dit onderzoek belichaming als iets dat ontstaat door interacties tussen lichamen en technologische systemen. Door middel van een reeks van drie choreografische ontmoetingen met digitale, mechanische en perceptuele systemen onderzoekt het project hoe belichaming wordt geherconfigureerd in mens-machine-relaties.
In plaats van technologie te optimaliseren, gebruikt het onderzoek de artistieke praktijk als een kritisch kader om te verkennen hoe synthetische systemen het begrip van het lichaam hervormen. Hiermee draagt het bij aan bredere debatten over belichaming en de rol van het lichaam in technologisch gemedieerde omgevingen.
